Το «Song to Song» είναι μια ακόμη εμπειρία ζωής από τον Terrence Malick

Ο Terrence Malick δεν έχει κάνει κακή ταινία. Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Ακόμη και όταν επαναλαμβάνεται, παραμένει ένας ποιητής του σινεμά που όμοιός του δεν υπάρχει και που κάθε δουλειά του αποτελεί μια εμπειρία. Αντί λοιπόν να είμαστε ευχαριστημένοι που είμαστε ζωντανοί την ίδια εποχή της ιστορίας μαζί του και που τα τελευταία χρόνια είναι πιο παραγωγικός από ποτέ, έχει δεχθεί έντονη κριτική που εστιάζεται κυρίως στο ότι μένει στην επανάληψη κάποιων μοτίβων, με τα φιλμ του να εξελίσσονται ως παρωδία του εαυτού τους. Τέλος πάντων, δε θα μπορούσαμε να διαφωνήσουμε περισσότερο με αυτή την τάση  και ειδικά με το «Song to Song» υπάρχει πλέον ένα κριτήριο για το πόσο καλό είναι το γούστο κάποιου και πόσο νιώθει γενικά.

Το «Song to Song» ακολούθησε την γνωστή πρακτική του Malick, δηλαδή πέρασαν τρία χρόνια στο μοντάζ και από το αρχικό υλικό που ήταν στις οκτώ ώρες κόπηκαν ηθοποιοί όπως ο Christian Bale και ο Benicio Del Toro, όπως και μουσικοί σαν τους Arcade Fire. Όταν είσαι ηθοποιός και δουλεύεις σε ταινία του Malick δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν θα βρεθείς και στο τελικό της cut, αφού και ο Michael Fassbender που τελικά είναι από τους πρωταγωνιστές του «Song to Song» δεν ήξερε αν θα βρίσκεται μέσα σε αυτό.

Το γεγονός ότι η ταινία γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του μουσικού φεστιβάλ SXSW του Τέξας και το ότι περιστρέφεται γύρω από τον κόσμο της μουσικής είναι πολύ σημαντικό για τη ροή του. Μπορεί να χρησιμοποιεί τον κόσμο της μουσικής βιομηχανίας ως αφορμή για να δημιουργήσει ερωτικά τρίγωνα στα πρότυπα του «The New World» (η προσωπική αγαπημένη στιγμή του Malick και μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές των 00s ή και όλων των εποχών), αλλά η ταινία εξελίσσεται σαν ένα μουσικό κομμάτι που προκύπτει μέσα από τον αυτοσχεδιασμό. Ουσιαστικά είμαστε παρατηρητές της δημιουργίας εν τη γενέσει της και οι διαφορετικές κατευθύνσεις είναι επιλογές της στιγμής που συντελούνται μπροστά στα μάτια μας.

Στο «The New World» η φύση διαδραμάτιζε εξέχοντα ρόλο τόσο στην πλοκή όσο και στα νοήματα που προκύπτουν από την ταινία. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ, αν και με πιο κεκαλυμμένο ίσως τρόπο. Όλοι οι έρωτες που πάνε και έρχονται ανάμεσα στους χαρακτήρες της Rooney Mara, Michael Fassbender, Ryan Gosling, Natalie Portman, της Cate Blanchett και της Lykke Li (ναι, της γνωστής) εκφράζουν τη φυσικότητα της πορείας της ζωής και την εφήμερη φύση της, αλλά ταυτόχρονα στοχεύουν και σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, στη φύση που υπήρχε πριν από εμάς και που θα υπάρχει και μετά και μέσα από τα έντονα συναισθήματα στην αρχή κάθε ειδυλλίου που αναπτύσσεται αυτοί οι χαρακτήρες έρχονται κοντά με αυτή τη μοναδική αίσθηση του θείου. Υπάρχει μια απροσδιόριστη θρησκευτικότητα στο έργο του Malick που απολήγει στην ανάδειξη του μεγαλείου του στοιχείου της φύσης και της γης και που στις τελευταίες δουλειές του είναι ακόμη πιο εμφανής, με τους ήρωες να κυλιούνται στο έδαφος, κάνοντας ακόμη πιο σαφή την σύνδεση του έρωτα ως ένα συναίσθημα ταυτόχρονα επίγειο αλλά και εξυψωτικό.

Ο Emmanuel Lubezki κάνει για μια ακόμη φορά φανταστική δουλειά που δε θα αναγνωριστεί όσο της αξίζει, γιατί η φωτογραφία δεν κάνει επίδειξη όπως για παράδειγμα στο «The Revenant», αλλά δίνει σάρκα και οστά στο ποιητικό όραμα του Malick. Το «Song to Song» είναι τόσο ρομαντικό, τόσο συγκλονιστικά όμορφο και με μια οικεία αίσθηση να αιωρείται στην ατμόσφαιρα και την ίδια στιγμή είναι τόσο ποιητικό και φιλοσοφικό και μέσα από το κυνήγι της στιγμής εκτινάσσεται στη διαχρονικότητα. Είναι μια εμπειρία από αυτές που μόνο ο Malick μπορεί να επαναλάβει και που δικαιώνουν την αναζήτησή τους στο σινεμά και είναι εγκληματικό το να μην έχουμε τη δυνατότητα να τις βιώσουμε σε μια αίθουσα.