Το 2017 είναι η χρονιά της δικαίωσης του trap

Η φάση με το trap ήταν πάντα περίπλοκη γιατί ως παρακλάδι του hip hop υπάρχει πολλές φορές μια λεπτή δυσδιάκριτη γραμμή που χωρίζει αυτά τα δύο. Το σίγουρο είναι πως τη δεκαετία που διανύουμε το hip hop είναι η πιο σημαντική και ενδιαφέρουσα κατεύθυνση που υπάρχει στη μουσική και το trap είναι ό,τι πιο καινούριο έχει βγει. Βέβαια, στην πλειοψηφία του πέρα από λίγους καλούς δίσκους και κάποια κολλητικά χιτάκια, το έβρισκα περισσότερο σαν κάτι που έχει πέραση κυρίως σε edgy λευκούς έφηβους που περνούν την μέρα τους δημιουργώντας και κοιτάζοντας memes, αφού η επανάληψη και ο μιμητισμός έγιναν γρήγορα βασικά χαρακτηριστικά του, αλλά όπως το κάθε τι χρειάζεται κάποιες προσωπικότητες για να προχωρήσει μπροστά, έτσι και εδώ το 2017 ήταν η χρονιά που έφερε στο είδος την ποικιλία και την καταξίωση από τους κριτικούς.

Κάπου εδώ να κάνουμε μια στάση για να πούμε τι ακριβώς είναι trap. Ξεκίνησε στα 90s από τον Νότο με αργά και μπάσα beats και με στίχους γύρω από την παγίδα (για αυτό και το trap) ενός φτωχού lifestyle με ναρκωτικά και βία να είναι στοιχεία της καθημερινής ρουτίνας. Στην αναβίωσή του στο σήμερα αυτά πάνω-κάτω διατηρήθηκαν, αλλά πλέον με το trap αναφερόμαστε περισσότερο σε πιο χαμηλά και μπάσα φωνητικά και σε ηλεκτρονικούς ρυθμούς με έντονη χρήση του μπάσου και των drums που επαναλαμβάνονται. Κάπως έτσι το trap έγινε πολύ πιο ευρύ από τον όρο «southern hip hop». Αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό ας συνεχίσουμε τώρα στο θέμα μας.

Ο πρωτοπόρος της αναβίωσης του trap είναι φυσικά ο Future, μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση καλλιτέχνη, ο οποίος δεν έχει κυκλοφορήσει κανέναν κακό δίσκο έως τώρα. Σε κάθε του κυκλοφορία αναμετράται με προσωπικούς του δαίμονες και αν και διατηρεί αυτό το βάρος στη μουσική του, δε γίνεται ποτέ βαρύς με την έννοια του βαρετού. Ο ανανεωτής του Auto-Tune έβγαλε φέτος δύο δίσκους μέσα σε μια εβδομάδα. Και οι δύο ξεπερνούν σε διάρκεια τα 60 λεπτά και όμως καταφέρνουν να μη χάνουν τη ροή τους και την ίδια στιγμή να είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Το «FUTURE» είναι πιο άμεσο, πιο σκοτεινό και επιβεβαιώνει ότι ο θρόνος του trap του ανήκει, αλλά είναι το «HNDRXX» που αξίζει μεγαλύτερη προσοχή. Σε αυτό ο 33χρονος rapper από την Ατλάντα ακολουθεί μια πιο πειραματική προσέγγιση, σχεδόν ονειρική, και είναι σίγουρα η πιο ετερόκλητη δουλειά του μετά το προσωπικό αγαπημένο «Honest». Ως σύνολο ακούγεται σαν το «808s & Heartbreak» του trap και αυτό αρκεί για να το αγαπήσουμε.

Οι Migos είναι ωμή δύναμη στο χώρο του σύγχρονου hip hop. Από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές της σημερινής trap σκηνής της Ατλάντα (άλλωστε έκαναν και ένα πέρασμα από το την λατρεμένη πρώτη σεζόν του «Atlanta»), φέτος κυκλοφόρησαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Από το «Yung Rich Nation» είχε φανεί ότι το τρίο από την Τζόρτζια είναι μέσα στη φάση και με το «Culture» γίνονται αυτοί που δημιουργούν τη φάση. Μπορεί να μην έχουν μεγάλη ποικιλία, αλλά ο ήχος τους είναι τρομερά φρέσκος, οι μελωδίες τρελά εθιστικές και ο ρομποτικός τρόπος ερμηνείας που έχουν βρει βοηθάει πολύ στην απίστευτη χημεία που έχουν μεταξύ τους. Το «Culture» είναι ο δίσκος που έψαχνε το νέο κίνημα του trap στην Ατλάντα και οι Migos είναι το καλύτερο rap group που έχει βγάλει η πόλη μετά τους Outkast.

Τον 2 Chainz δεν τον είχα ποτέ σε μεγάλη εκτίμηση. Βαριόμουν να ακούσω ολόκληρο δίσκο του και μου άρεσαν περισσότερο κάποια guests που έχει κάνει εδώ κι εκεί κατά καιρούς. Τον είχα στο μυαλό μου ως έναν rapper δίχως προσωπικότητα και χαίρομαι πολύ να διαψεύδομαι με δίσκους σαν το «Pretty Girls Like Trap Music». Ωρίμασε τόσο απότομα ο 2 Chainz που είναι σαν αυτό το άλμπουμ να ήρθε και να τον βρήκε. Αφήνοντας στην άκρη κόμπλεξ και προκαταλήψεις γύρω από το είδος, αυτός εδώ είναι ο καλύτερος και πιο μεστός δίσκος που έχει βγάλει η trap σκηνή της δεκαετίας, οδηγώντας το είδος προς μια αναγνώριση που τόσο την είχε ανάγκη. Αυτές ήταν και οι φιλοδοξίες του 39χρονου rapper από την Ατλάντα, ο οποίος παρά την ηλικία του φαντάζει πιο φρέσκος και ουσιαστικός από όλους τους trappers της νέας γενιάς. Το «Pretty Girls Like Trap Music» είναι ένα άλμπουμ περίπλοκο που παρουσιάζει το κοινωνικό και οικονομικό φόντο της συγκεκριμένης μουσικής, ενώ αποκαλύπτει τις αρετές που μπορεί να έχει αυτή η επαναληπτικότητα στους ρυθμούς. Μεγάλος δίσκος από όπου και αν το δεις.

Ο Young Thug είναι η πιο ιδιαίτερη περίπτωση του σύγχρονου hip hop, ένας αυθεντικός καλλιτέχνης που η μουσική και το στυλ του δεν έχουν όρια και ανοίγει νέους δρόμους με κάθε του κυκλοφορία. Αφού λοιπόν έβγαλε μερικά σπουδαία και διαφορετικά μεταξύ τους mixtapes, είναι δίκαιο για τον ίδιο ότι το δισκογραφικό ντεμπούτο του πηγαίνει ακόμη πιο πέρα τα σύνορα του hip hop που ο ίδιος συνεχίζει να επεκτείνει. Το «Beautiful Thugger Girls» παίρνει το σύγχρονο trap από το χέρι και το πηγαίνει προς διάφορες κατευθύνσεις, είτε μιλάμε για R&B ή για αγνή pop ή για country. Είναι τρελό και ποτέ δεν περιμέναμε να ακούσουμε ένα δίσκο που να μπλέκει το hip hop με την country και όμως ο Young Thug το κατάφερε και τραγούδια σαν το «Tomorrow Til Infinity» και «Relationship» είναι πραγματικά αδύνατο να σου ξεκολλήσουν ήδη από την πρώτη φορά που ακούς το δίσκο. Κανονικά δεν είμαστε φαν αυτής της φάσης, αλλά το καλύτερο τραγουδιστικό hip hop άλμπουμ εδώ και πολύ καιρό.